مرهمی برای زخم دلم
می روم من که نگویی سخن از روی تو بود
سخن از روی تو و سلسله موی تو بود
می روم من که نگویی تو نگاهت ناز است
تو نگاهت مثل دلبرکان طناز است
می روم تا که ببینی دل من پر درد است
دل من غمگین و نگه من سرد است
رفتنم را دیدی تو به من خندیدی
تو دل پردردم همه را فهمیدی
من که رفتم اما کس چو من عاشق بود ؟
کس چو من مست آن چهره صادق بود ؟
نمی دونم چرا شبا بامن سر نساز دارن
چشمای مهربون اون کمتر نگاه ناز دارن
چرا دلم میگیره باز وقتی نگاهاش ابریه
فکر میکنم که از دلش رفتم و اون هواییه
خدا ؟ گناه من چی بود ؟ چرا من اینجوری شدم ؟
چرا با یک نگاه ناز عاشق کور کوری شدم
چرا حالا که فهمیده عاشق سینه چاکشم
حالا که من بهش میگم هلاکشم هلاکشم
چرا حالا که فهمیده بدون اون من می میرم
اگه نگاشو بگیره خوابو زچشمام می گیرم
حالا که فهمیده بی اون دنیا برام جهنمه
هرچی بهم خوبی کنه بازم میگم برام کمه
چرا حالا با اون نگاش قلب منو بازم شکست؟
مگه نگفت که خورشیدم جون میده واسه اون دو دست؟
دستای مهربون اون تو دست من جاش خالیه
انگار یه چیزی کم دارم . ابر چشام بهاریه....
(( مجید ))
امشب هوام ابری شده دلم پر از بارونه باز
حالا که لازمت دارم داری تو از پیشم میری
گفته بودم فکر میکنم دیگه تو از من بیزارس
دیدی که راست گفته بودم نگاتم از من میگیری
مگه منم مثل توام که زود فراموشت کنم ؟
خیلی تو بی معرفتی انگار که دوستم نداری
برو ولش کن بی خیال تلف بشه این دل من
برو بذار من بمیرم برو که خوب داری میری
رو پیشونیم مونده هنوز داغ رد بوسه تو
هنوز بدون دوست دارم با اینکه از پیشم میری
(مجید)
شب تلخیه دل خودش رو باخته
غم دوری تو اشکامو ساخته
شب من بدونت خیلی سیاهه
دلم بی بودنت با همه تاخته
غم و غصه و تاریکی و ظلمت
نبودت پر از رنجه و محنت
تو نیستی واسه من سنگ صبور نیست
اینام کار خداست داره یه حکمت
شب و تنهایی و درد فراغت
منم چون کبوتر مونده تو دامت
منم قلب شکسته دل پرخون
میخوام قلب و دلم باشه به نامت
بذار ای نازنین دس توی دستم
بیا کنار من من باتو هستم
بیا کنار من که بی تو هیچم
ببین قلبم و با قلب تو بستم
(مجید)
تو کتابام دیگه اونجور چیزا پیدا نمیشه
دنیا زندون شده نه عشق و نه امید و نه شور
برهوتی شده دنیا که تا چش کار میکنه مردس و گور
